Πώς και γιατί να ακούμε τα συναισθήματα των παιδιών

αναρτήθηκε στις 9 Νοε 2017, 3:26 π.μ. από το χρήστη Athena Patsoule   [ ενημερώθηκε 7 Απρ 2019, 12:41 μ.μ.από Athena Patsoule ]

Πώς και γιατί να ακούμε τα συναισθήματα των παιδιών

H επαφή με τα συναισθήματά μας και η ικανότητα να τα διαχειριζόμαστε και να τα αξιοποιούμε είναι παράγοντας εσωτερικής ασφάλειας, ψυχικής (αλλά και σωματικής) υγείας και χρήσιμη πυξίδα επιλογών για όλη μας τη ζωή.

Ειδικότερα :

  • Η επαφή με τα συναισθήματά μας μας βοηθά να βάζουμε όρια, να επιλέγουμε τους ανθρώπους με τους οποίους θα σχετιστούμε, να προσανατολιζόμαστε επαγγελματικά.
  • Η ικανότητα να συναισθανόμαστε τους άλλους και να επικοινωνούμε εκφράζοντας τα συναισθήματά μας μας βοηθά να συνάπτουμε υγιείς και ασφαλείς ανθρώπινες σχέσεις.
  • Η ικανότητα να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας και να ρυθμίζουμε την ένταση τους μας βοηθά να υιοθετούμε λειτουργικές συμπεριφορές.
  • Η ικανότητα να αντέχουμε τα συναισθήματά μας και να μην τα αποφεύγουμε, μας καθιστά ανθεκτικούς σε απώλειες και τραυματικά γεγονότα.

 

Η ικανότητα επαφής με τα συναισθήματα και διαχείρισής τους αναπτύσσεται από πολύ νωρίς στην παιδική ηλικία μέσα από τη σχέση με το γονιό.

Οι γονείς μαθαίνουν στο παιδί αν η έκφραση των συναισθημάτων είναι επιτρεπτή ή όχι, ακόμα και χωρίς να του το εκφράσουν άμεσα.

Οι γονείς είναι εκείνοι που θα βοηθήσουν το παιδί να μάθει να αναγνωρίζει και να αξιοποιεί τα συναισθήματά του, με το να αφουγκράζονται τα συναισθήματά του και να επικοινωνούν με αποδοχή γύρω από αυτά.

Όταν ο γονιός ακούει τα συναισθήματα του παιδιού, δεν το βοηθά μόνο να τα αναγνωρίζει και να τα διαχειρίζεται, αλλά ταυτόχρονα ενδυναμώνει και τη μεταξύ τους σχέση, δίνοντας στο παιδί να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι για το γονιό. Έτσι το παιδί εσωτερικεύει μία αίσθηση ασφάλειας (υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για μένα) και μία θετική εικόνα του εαυτού του και της προσωπικής του αξίας (είμαι άξιος να ενδιαφέρονται για μένα και να με φροντίζουν).

Ο βαθμός στον οποίον κάθε γονέας είναι ανοικτός στο συναίσθημα του παιδιού εξαρτάται από το βαθμό στον οποίον είναι σε επαφή με τα δικά του συναισθήματα : αντιλαμβάνεται τα συναισθήματά του; τι πιστεύει για την έκφρασή τους; υπάρχουν κάποια συναισθήματα που θεωρεί επικίνδυνα ή απαγορευμένα;

 

Παρόλα αυτά, κάθε γονιός είναι ικανός να ακούσει και να αποδεχτεί τα συναισθήματα του παιδιού του αρκεί να κατανοήσει πόσο σημαντικό είναι αυτό και να προσπαθήσει σε αυτή την κατεύθυνση.

 

Πώς μπορούμε να ακούμε τα συναισθήματα των παιδιών;

· Να μην καλύπτουμε τα συναισθήματα με πρακτικές απαντήσεις ή συμβουλές. Είναι πιο σημαντικό να αναδείξουμε το συναίσθημα του παιδιού, ακόμα και αν είναι αρνητικό από το να σπεύσουμε να βρούμε λύση ή από το να του αποσπάσουμε την προσοχή.

·  Να μην μειώνουμε τα συναισθήματα των παιδιών (έλα μωρέ πως κάνεις έτσι) ή να μην τα τραγικοποιούμε (αισθάνεσαι πραγματικά χάλια!!!).

· Να μην ενοχοποιούμε, επικρίνουμε, αξιολογούμε αρνητικά το συναίσθημα. Όλα τα συναισθήματα πρέπει να είναι αποδεκτά και καλοδεχούμενα, ακόμα και ο θυμός προς το πρόσωπό μας ή η θλίψη στο αγόρι. Ο θυμός είναι ένα πολύτιμο συναίσθημα, μιας και μας βοηθά να διεκδικήσουμε, να βάλουμε όρια, να επιλέξουμε ανθρώπους. Συχνά, ο θυμός και τα λοιπά συναισθήματα με αρνητική χροιά γίνονται αντιληπτά σαν να απειλούν την ισορροπία και τη σταθερότητα των μελών της οικογένειας και έτσι η έκφρασή τους είναι απαγορευμένη. Πολλοί γονείς τιμωρούν την έκφραση τέτοιων συναισθημάτων. Είναι σαν ο γονιός να δίνει μία εντολή στο παιδί : να είσαι πάντα χαρούμενο. Το παιδί αισθάνεται ότι είναι κακό παιδί όταν λυπάται ή είναι θυμωμένο, γιατί παρακούει τη γονεϊκή εντολή. Όταν ο θυμός είναι απαγορευμένος, υπάρχει ο κίνδυνος το παιδί να στρέψει το θυμό προς τον εαυτό του και να υιοθετήσει αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.

·   Να μην υποτιμούμε το συναίσθημα του παιδιού : π.χ. πάλι γκρινιάζεις, κλαψουρίζεις κλπ.

·  Να μην φοβόμαστε τα συναισθήματα του παιδιού, για να του δώσουμε την αίσθηση ότι είναι αρκετά δυνατό για να τα αντέξει, ακόμα κι αν είναι      αρνητικά.

·   Να μην συγχέουμε την ενσυναίσθηση με την έλλειψη ορίων : το συναίσθημα δεν τιμωρείται αλλά η πράξη που πηγάζει από αυτό, μπορεί να είναι αιτία τιμωρίας.

·  Να ρωτάμε τα παιδιά πώς αισθάνονται αλλά και να προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε ό,τι δεν λέγεται. Το παιδί συχνά δεν μιλάει για συναισθήματα. Ο γονιός μπορεί να λειτουργήσει ως καθρέπτης, ονομάζοντας το συναίσθημα του παιδιού με τη μορφή υπόθεσης (μου φαίνεσαι λυπημένος σήμερα, νομίζω ότι αισθάνθηκες άσχημα που … ).

·   Να αφιερώνουμε χρόνο απλά για κουβέντα. Έστω κι αν αυτός είναι πολύ μικρός, μπορούμε να τον αξιοποιούμε ως καλή ευκαιρία έκφρασης των συναισθημάτων.

·   Να προσπαθούμε να μπούμε στη θέση τους : εγώ πώς θα αισθανόμουν αν;

·   Να μην δίνουμε αυθαίρετες ερμηνείες, ψάχνοντας κρυμμένα νοήματα (π.χ. αυτό το λες για να με εκδικηθείς που δεν σε πήγα βόλτα χτες)

·    ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ….να προσπαθούμε να ακούμε τα δικά μας συναισθήματα

(άρθρο δημοσιευμένο στο Doctoranytime)

Γιατί να επισκεφθώ τον ψυχολόγο;

αναρτήθηκε στις 9 Νοε 2017, 2:15 π.μ. από το χρήστη Athena Patsoule   [ ενημερώθηκε 29 Μαρ 2018, 11:37 π.μ.από Athena Patsoule ]

Γιατί να επισκεφθώ τον ψυχολόγο;


  • Για να πάρω βοήθεια για (και από) τα συμπτώματά μου

Συχνά οι άνθρωποι φτάνουν στη πόρτα του ψυχολόγου όταν έρχονται αντιμέτωποι με συμπτώματα που δυσχεραίνουν την καθημερινότητά τους και τους κάνουν να αισθάνονται άσχημα : αίσθηση έντονου άγχους, κρίσεις πανικού, θλίψη, αϋπνίες, διαταραχές στη διατροφή.

Όλα αυτά τα συμπτώματα εκφράζουν μία προσωπική και σημαντική ερώτηση, μία αγωνία ή μια δυσκολία που δεν εκφράζεται με λόγια. Πρόκειται για μία πολύ σημαντική εσωτερική φωνή που μας μιλά κωδικοποιημένα και μας ωθεί στην αλλαγή.

Η διαδικασία της θεραπείας μπορεί να βοηθήσει το άτομο να αποκωδικοποιήσει τα συμπτώματά του, να κατανοήσει το νόημά τους και να έρθει, έτσι, σε επαφή με συναισθήματα, επιθυμίες ή δυσκολίες των οποίων την ύπαρξη αγνοούσε.

Φέρνοντας στο φως και αναγνωρίζοντας, αυτό που δεν μπορούσε έως τώρα να ειπωθεί με λέξεις, η θεραπεία ανοίγει το δρόμο στην αυτογνωσία, τη βελτίωση της σχέσης με τον εαυτό μας και τη δυνατότητα για αλλαγή.

 

  • Για να βελτιώσω τη ζωή μου και να εξελιχθώ

Οι άνθρωποι απευθύνονται επίσης στον ψυχολόγο όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη ζωή τους, τις οποίες μπορούν ναι μεν να ορίσουν και να εκφράσουν, αλλά αισθάνονται σε αδυναμία να τις επιλύσουν :

  • δυσκολίες στις οικογενειακές, συντροφικές, φιλικές σχέσεις ή στο χώρο εργασίας
  • αίσθημα μοναξιάς
  • αδυναμία να πάρουν αποφάσεις, να κάνουν επιλογές και να προχωρήσουν στη ζωή τους
  • αίσθηση ότι αρνητικές καταστάσεις επαναλαμβάνονται χωρίς να μπορούν  να ελέγξουν την έκβασή τους.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η διαδικασία της ψυχοθεραπείας βοηθά το άτομο να στρέψει τα φώτα στον εαυτό του, να εξερευνήσει τους τρόπους με τους οποίους αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και το περιβάλλον, του ρόλους που παίρνει στις σχέσεις του, τις επιλογές που κάνει, τα εμπόδια που θέτει στην υλοποίηση των στόχων του και την εξέλιξή του.

Ο δρόμος της αυτογνωσίας που ανοίγεται στο άτομο μέσω της θεραπείας, το βοηθά να επιλέξει τις αλλαγές που θέλει να κάνει σε όλα τα παραπάνω, έτσι ώστε να χτίσει για τον εαυτό του ένα λειτουργικό και ικανοποιητικό τρόπο ζωής.


  • Για να διαχειριστώ μία περίοδο κρίσης

Τέλος, κάποιος μπορεί να απευθυνθεί στον ψυχολόγο για να βοηθηθεί στη διαχείριση μίας κρίσης.

Η οποιαδήποτε αλλαγή ζωής (πένθος, διαζύγιο, αλλαγές στον κύκλο ζωής, εργασιακές αλλαγές, ερχομός ενός παιδιού, εφηβεία) μπορεί να πάρει τη μορφή κρίσης καθώς μπορεί να κλονίσει τις αξίες και τις πεποιθήσεις του ατόμου, να αποσταθεροποιήσει την εικόνα που είχε για τον εαυτό του και για τους άλλους.

Ο παλιός τρόπος αντίληψης και αντιμετώπισης της πραγματικότητας μοιάζει πλέον να μην είναι επαρκής. Σε αυτή την περίπτωση, η διαδικασία της θεραπείας μπορεί να βοηθήσει το άτομο να διασχίσει με υγιή τρόπο την περίοδο πένθους που περιλαμβάνεται σε κάθε αλλαγή και να αναζητήσει μέσα του τα υλικά εκείνα που θα του επιτρέψουν να διαχειριστεί δημιουργικά και ικανοποιητικά τη νέα πραγματικότητα. 

Η δυσκολία να λέω «όχι» : Πώς να κάνω χώρο για αυτή τη σημαντική λέξη στις σχέσεις μου;

αναρτήθηκε στις 9 Νοε 2017, 1:55 π.μ. από το χρήστη Athena Patsoule   [ ενημερώθηκε 20 Δεκ 2017, 4:59 π.μ.από Athena Patsoule ]

Η δυσκολία να λέω «όχι» : Πώς να κάνω χώρο για αυτή τη σημαντική λέξη στις σχέσεις μου;

Το όχι είναι μία λέξη δύσκολη για αρκετούς από εμάς.

Συχνά αισθανόμαστε ότι δεν επιθυμούμε ή ότι δεν έχουμε τη δυνατότητα να ανταποκριθούμε σε κάτι που μας ζητάει ο περίγυρός μας, και όμως, η λέξη όχι δεν βγαίνει από το στόμα μας. Νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να αρνηθούμε και αισθανόμαστε καλά μόνο αν απαντήσουμε θετικά.

Επίσης, αρκετές φορές κάνουμε αυτόματα αυτό που μας ζητούν, χωρίς να μπούμε στη διαδικασία να το αξιολογήσουμε : Είναι καλό για εμάς; Μπορούμε; Έχουμε τη διάθεση; Είναι καλή η στιγμή; Μήπως θα θέλαμε να γίνουν τα πράγματα κάπως αλλιώς;

Γιατί δεν λέμε «όχι»;

Πολλές είναι οι αιτίες για τη δυσκολία των ανθρώπων να αρνούνται. Ας δούμε κάποιες βασικές αιτίες, όπως αυτές εντοπίζονται και εκφράζονται στο πλαίσιο της ψυχοθεραπείας :

-          Η πεποίθηση ότι ο καλός άνθρωπος πρέπει να είναι βολικός

«Έτσι έχω μάθει, έτσι έπρεπε να κάνω με τους γονείς μου. Το όχι δεν επιτρεπόταν γιατί έτσι δεν ήμουν καλό παιδί. Εξάλλου και οι γονείς μου δεν έλεγαν όχι στους άλλους. Οπότε, τώρα φοβάμαι ότι αν πω όχι δεν θα είμαι καλός. Είναι σαν να μη μου δίνω το δικαίωμα να πω όχι.»

-          Η έλλειψη αυτοεκτίμησης και η ανάγκη για αποδοχή

«Το να μη λέω όχι είναι ο τρόπος μου να ελέγχω τα συναισθήματά των άλλων για εμένα. Κάνοντας αυτό που θέλουν οι άλλοι, εξασφαλίζω τη συμπάθεια, την αποδοχή, την αγάπη τους και είμαι σίγουρος ότι έτσι δεν θα με απορρίψουν. Εξάλλου, τι άλλο θα μπορούσε να βρει κανείς σε μένα για να με επιλέξει σαν φίλο, συνεργάτη ή σύντροφο;»

-          Η δυσκολία ανάληψης της προσωπικής μας ευθύνης

«Ξέρω ότι έτσι αποφεύγω να πάρω την ευθύνη για τη ζωή μου. Με το να κάνω αυτό που θέλουν οι άλλοι, τους αφήνω να έχουν όλη την ευθύνη και έτσι, αν συμβεί κάτι άσχημο, δεν θα φταίω εγώ. Νιώθω ότι δεν είμαι σε θέση να αναλάβω ευθύνη για τη ζωή μου. Πάντα κάποιος άλλος αποφάσιζε για μένα.»

-          Η δυσκολία να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας και να του δώσουμε προτεραιότητα

«Είναι σαν να μην είχα ποτέ την ευκαιρία να σκεφτώ τι θέλω και τι δεν θέλω, αφού ο ρόλος μου στην πατρική μου οικογένεια ήταν να τους φροντίζω όλους γιατί αλλιώς θα καταρρέαμε οικογενειακώς. Δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να αρνηθώ να κάνω κάτι, καθώς όλοι οι άλλοι, και κυρίως οι μεγάλοι, ήταν τόσο αδύναμοι και κρέμονταν από τη φροντίδα μου.»

-          Ο φόβος της σύγκρουσης

«Αποφεύγω με κάθε τίμημα τις συγκρούσεις. Έστω κι αν χρειάζεται να λέω πάντα ναι, το προτιμώ από το να αναπαράγω τους τσακωμούς που έζησα όντας παιδί.»

 

Το κόστος της δυσκολίας να πούμε «όχι»:

Η δυσκολία να αρνούμαστε επηρεάζει τη ζωή μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους:

  • Όταν δυσκολευόμαστε να λέμε όχι, δυσκολευόμαστε και να σχεδιάσουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε, να στηρίξουμε τις επιθυμίες μας και να θέσουμε τα όριά μας. Δυσκολευόμαστε επίσης να πούμε και ένα ουσιαστικό ΝΑΙ σε πράγματα και ανθρώπους που θέλουμε.
  • Επίσης, όποιος δυσκολεύεται να πει όχι, μπορεί να πέσει θύμα εκμετάλλευσης από κάποιους ανθρώπους. Τα άτομα που δυσκολεύονται να βάλουν τα όριά τους συχνά έλκουν και έλκονται από άτομα που δεν αντέχουν τα όρια και που συμπεριφέρονται με τρόπο παραβιαστικό.
  • Η δυσκολία να πούμε όχι συχνά συνοδεύεται από ανέκφραστο θυμό ή απογοήτευση για τους άλλους. Συγκεκριμένα, ενώ φαινόμαστε στους άλλους βολικοί ή φροντιστικοί, στην ουσία έχουμε συσσωρεύσει θυμό απέναντί τους καθώς τους έχουμε αφήσει να μας παραβιάσουν. Έτσι, οι γύρω μας γίνονται κάποιες φορές στόχοι του συσσωρευμένου μας θυμού, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν σε τι έχουν φταίξει. Με αυτόν τον τρόπο οι σχέσεις αποκτούν ένα είδος πόλωσης : διαστήματα που όλα είναι υπερβολικά ήσυχα και διαστήματα έντονων καυγάδων χωρίς να είναι ξεκάθαρο τι φταίει. Παράλληλα, το να λέμε πάντα ναι στους άλλους, σχετίζεται με δικές μας προσδοκίες ότι ο άλλος θα μας φροντίσει και θα ικανοποιεί τις επιθυμίες μας όπως κάνουμε κι εμείς σε αυτόν. Όταν αυτό δεν πραγματοποιείται, όταν δηλαδή ο άλλος θέτει τα όριά του και λέει όχι, τότε εμείς απογοητευόμαστε ή θυμώνουμε διότι νιώθουμε ότι μας φέρεται άδικα.
  • Η αδυναμία να αρνηθούμε συνδέεται με έλλειψη εμπιστοσύνης στις σχέσεις μας. Συνήθως επιλέγουμε να μη λέμε όχι αν δεν πιστεύουμε ότι είμαστε αξιαγάπητοι χωρίς να είμαστε βολικοί. Ουσιαστικά δεν εμπιστευόμαστε τα θετικά συναισθήματα του άλλου για εμάς και θεωρούμε ότι κάποιος μπορεί να μας αγαπήσει μόνο για το πόσο δεκτικοί στα θέλω του είμαστε και όχι για τα προσωπικά μας χαρακτηριστικά, επιθυμίες, ανάγκες και όρια. Με αυτόν τον τρόπο όμως, παγιδευόμαστε σε μία σχέση που στερείται αυθεντικότητας καθώς δεν δίνουμε στον άλλο την ευκαιρία να μας γνωρίσει πραγματικά. Η δυσπιστία διαιωνίζεται καθώς αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν αν λέγαμε όχι. 

Τι μπορεί να μας βοηθήσει να λέμε όχι 

  • Όταν σας ζητούν κάτι, πάρτε λίγο χρόνο και σκεφτείτε : Το θέλω πραγματικά; Ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες για εμένα; Ποιες άλλες εναλλακτικές έχω; Ποια είναι τα δικά μου σχέδια, στόχοι,                επιθυμίες;
  • Όταν διστάζετε να πείτε όχι σε κάτι, σκεφτείτε: τι φοβάμαι, τι πιστεύω ότι μπορεί να συμβεί ;
  • Πάρτε το ρίσκο να πειραματιστείτε σε περιπτώσεις που εκτιμάτε ότι το «όχι» που θα πείτε μπορεί να έχει το μικρότερο κόστος.  
  • Ασκηθείτε στο να ξεχωρίζετε μεταξύ του «όχι» σε ένα αίτημα και της απόρριψης στο άτομο που σας απευθύνει το αίτημα αυτό. Το να αρνούμαστε κάτι, δεν σημαίνει ότι απορρίπτουμε αυτόν που το             ζητά.
  • Μείνετε στην επικοινωνία : μην «κλείνετε» τη συζήτηση με το όχι, εξηγήστε την άρνηση σας, δώστε εναλλακτικές προτάσεις, ανταλλάξτε επιχειρήματα, αναγνωρίστε και καθρεπτίστε το συναίσθημα των          άλλων και εκφράστε το δικό σας. Η όποια άρνηση δεν σημαίνει και τέλος της σχέσης. 
(δημοσιευμένο στο doctoranytime.gr)

Αυτοσυμπόνια : η εσωτερική αγκαλιά

αναρτήθηκε στις 9 Νοε 2017, 1:54 π.μ. από το χρήστη Athena Patsoule   [ ενημερώθηκε 7 Απρ 2019, 12:41 μ.μ.από Athena Patsoule ]

Αυτοσυμπόνια : η εσωτερική αγκαλιά


Τι είναι η αυτό-συμπόνια

Την έννοια της αυτό-συμπόνιας (self-compassion) θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως μία τάση να αγκαλιάζουμε τον εαυτό μας, ως μία εσωτερική αγκαλιά.

Η συμπονετική στάση προς τον εαυτό μας, συνίσταται στο να κατανοούμε και να αποδεχόμαστε τα συναισθήματά μας, θετικά και αρνητικά, χωρίς να αισθανόμαστε άσχημα για αυτά. Κάποιες φορές, οι άνθρωποι φοβούνται ή επικρίνουν τα συναισθήματά τους (θα έπρεπε να ντρέπομαι που στεναχωριέμαι, ή δεν πρέπει να θυμώνω, δεν είναι σωστό) και προσπαθούν να τα καλύψουν ή να τα ακυρώσουν.

Η αυτό-συμπόνια είναι επίσης μία στάση ευγένειας, νοιαξίματος και αποδοχής του ίδιου μας του εαυτού. Μας βοηθά να αναγνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε, όχι μόνο τα καλά μας στοιχεία, αλλά και τα ελαττώματά μας, τις αδυναμίες, τα λάθη μας. Τα αυτό-συμπονετικά άτομα, γνωρίζουν ότι αξίζουν ακόμα και έχοντας αδυναμίες και έχοντας κάνει σφάλματα και έχουν την πεποίθηση ότι μπορούν να αλλάζουν, να επανορθώνουν και να εξελίσσονται.

Τέλος, η αυτό-συμπόνια συμπεριλαμβάνει μία αίσθηση μοιράσματος με την ανθρωπότητα που μας ωθεί να μην απομονωνόμαστε : αυτό που μας συμβαίνει είναι κοινό με όλους τους ανθρώπους, έχει συμβεί, συμβαίνει και θα συμβεί και σε άλλους  ανθρώπους. Δεν αποτελούμε μία «ειδική» ή «παθολογική» περίπτωση.

 

Τι δεν είναι η αυτό-συμπόνια :

  • Αυτό-συμπόνια δε σημαίνει αυτολύπηση, θυματοποίηση και εγκλωβισμός στην αντίληψη ότι φταίνε πάντα οι άλλοι.
  • Αυτοσυμπόνια δε σημαίνει υπερβολική εκτίμηση και προβολή του εαυτού μας. Τα αυτό-συμπονετικά άτομα έχουν υγιή αυτοπεποίθηση που τους επιτρέπει να αναγνωρίζουν την αξία τους χωρίς να χρειάζεται να συγκρίνονται, να μειώνουν τους άλλους και να προβάλλουν μία τέλεια εικόνα του εαυτού τους στο κοινωνικό τους περιβάλλον.
  • Αυτοσυμπόνια δεν είναι να τραγικοποιούμε ή να υπερβάλλουμε τα συναισθήματά μας, αλλά απλά να έχουμε απλά επίγνωση του πώς ακριβώς αισθανόμαστε, χωρίς να κατηγορούμε τον εαυτό μας γι’αυτό.

 

Σε τι μας βοηθάει :

Η αυτό-συμπόνια συμβάλει στην ψυχική μας υγεία. Τα άτομα που δεν είναι συμπονετικά με τον εαυτό τους, κινδυνεύουν από κατάθλιψη καθώς έχουν να κάνουν διαρκώς με έναν εσωτερικό επικριτή!

Μας βοηθά να έχουμε υγιή αντίληψη της αξίας μας και να φροντίζουμε τον εαυτό μας. Με βάση την παραδοχή ότι αξίζουμε ακόμα και με τα αρνητικά μας στοιχεία, μπορούμε να προσπαθήσουμε να εξελιχθούμε, να αναπτύξουμε τις ικανότητές μας με μεγαλύτερη άνεση. Όταν η αυτό-συμπόνια λείπει, οι άνθρωποι καθηλώνονται σε μία επικριτική στάση προς τον εαυτό τους που τους γεμίζει ενοχές και τους δυσκολεύει να δουν ότι μπορούν να αλλάζουν διαρκώς  προς το καλύτερο.

Επιπλέον, η αυτό - συμπονετική στάση μας οχυρώνει απέναντι στα όποια δυσάρεστα συμβάντα της ζωής, ενισχύοντας την ψυχική μας ανθεκτικότητα. Μας βοηθά να παίρνουμε λιγότερο προσωπικά τα αρνητικά συμβάντα και να εξετάζουμε όλους τους παράγοντες που συνέβαλλαν σε αυτά. Μας βοηθάει επίσης να μην εγκλωβιζόμαστε σε ενοχές και καταστροφικές σκέψεις που μας ακινητοποιούν και, έτσι, μας διευκολύνει να προσπαθούμε  δημιουργικά  για λύσεις στις δυσκολίες που συναντάμε.

Τέλος, είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι η αυτό-συμπόνια μας βοηθά να καλλιεργούμε σχέσεις συμπόνιας με τους άλλους, να τους φροντίζουμε και να λαμβάνουμε φροντίδα.

 

Προτάσεις για την ανάπτυξη της αυτό-συμπόνιας :

  • Αξιολογήστε τη στάση σας : Κάθε φορά που αισθάνεστε άσχημα με τις σκέψεις σας, σκεφτείτε : είμαι συμπονετικός με εμένα αυτή τη στιγμή ;
  • Αναπτύξτε έναν εσωτερικό διάλογο: κάθε φορά που λέτε στον εαυτό σας κάτι επικριτικά, σκεφτείτε από ποιον προέρχεται η συνήθειά σας να είστε επικριτικοί με τον εαυτό σας, σε ποιον μπορεί να ανήκει αυτή η επικριτική φωνή; Τολμήστε να διαφωνήσετε και να αντιτάξετε μία πιο συμπονετική φωνή.
  • Ψάξτε συμμάχους στο σεντούκι της προσωπικής σας ιστορίας: Θυμηθείτε κάποιον που σας φέρθηκε συμπονετικά: τι σας είπε, πώς αισθανθήκατε;
  • Δημιουργήστε ένα σενάριο συμπόνιας : Σκεφτείτε ότι είστε ένα αγαπημένο σας πρόσωπο που θα θέλατε να φροντίσετε. Τι θα του λέγατε αν απευθυνόταν σε εσάς για κάποιο πρόβλημά του;
  • Καλωσορίστε τα συναισθήματά σας, όταν σας χτυπούν την πόρτα : όλα τα συναισθήματα έχουν λόγο ύπαρξης και κάτι να σας προσφέρουν. Μην επικρίνετε τον εαυτό σας για κάτι που αισθάνεται. 

1-4 of 4